Tatata Tatanne!

Nog maar eens een Tatanne. Voor een vriendinnetje. Op  haar vraag met een rits in. Jongejongejonge, wat was me dat! Ik heb duidelijk geen enkel wiskundig en logisch inzicht. Eerst zaten de binnenflappen met de voeringstof naar buiten, toen zat de rits ondersteboven, twee keer zelfs! Maar uiteindelijk is het me gelukt. Of ik 'm ooit nog eens maak met een rits? Niet de eerste weken in elk geval! 

Ik was dan toch bezig en ze hadden zo'n leuke stofjes bij Ikea.

Van de overschot maakte ik nog een tasje waarvan ik het idee bij Eloleo vond.

Fijn weekend!

Op komst!

De lente ja. Ik ruik het in de lucht. Maar ook twee nieuwe wereldburgertjes. De resp. broer en zus in spe kregen een aangepast t-shirtje.

Ik heb niks met valentijn, echt niet!

verjaardagstaart die dochter zaterdag voor zichzelf maakte

ik zoek een woord
een heel nieuw woord
een woord dat niemand kent
ik zoek een woord
dat zeggen wil
dat jij de liefste bent

Dit versje van Hans en Monique Hagen schreef ik op 14 februari voor mijn drie kindertjes op een hartvormig blaadje. Elk jaar opnieuw. Zoals ik elk jaar opnieuw op  hun verjaardagskaart zette dat ze nooit mochten vergeten dat ik heel veel van hun houdt en er altijd voor hen zal zijn. 
Tiens, wanneer ben ik met die traditie gestopt? En waarom eigenlijk? Ik heb nog een paar uur voor ze thuis komen...     

Ledigheid

Manlief zit in San Fransisco op een wereldcongres.
Grote zoon zoeft ergens in de Alpen de bergen af.
Dochter bereidt haar verjaardagsfeest voor terwijl ze alle dagen een nieuwe dansstijl uitprobeerd. Spaanse dans, Bollywood en disco zijn al gepasseerd. 
Jongste overwint ziektekiemen in aanloop van de preselectie van Humo's Rock Rally waar hij met zijn bandje voor uitverkoren is.
En ik? Ik wentel mij in ledigheid. Ben verdiept in het oeuvre van Jane Austen, alweer. En bereid mezelf mentaal voor op het grootste fiasco allertijden. Ik ben nl. zo stom geweest manlief te beloven dat ik eens een broek voor hem zou maken. Ik? Een broek?! Dat moet in een vlaag van zinsverbijstering geweest zijn. Maar belofte maakt schuld. En dus ligt er hier al een hele tijd een lap mooie stof van In den Beer met bijpassende voering voor de zakken. Nu nog even de moed vinden om er aan te beginnen.
Maar eerst hoop ik dat het goed komt tussen Lizzy en Mr. Darcy. 

Toen ik vanmorgen wakker werd

kleurde de lucht paars en oranje...

en zelfs door mijn vuile ramen heen was het een wondermooi schouwspel.

Eindelijk...

deze blogtitel zag ik net al verschijnen bij "maarnietvangrijs" en zal vast nog wel elders geslaakt worden. We hebben er dan ook lang op moeten wachten. Maar eindelijk verscheen hier ook een laagje wit.

Het ziet er al heel wat uit maar kijk eens als grote zoon wegrijdt...

Fijn weekend!!

Een tijd geleden kreeg opa voor zijn verjaardag een t-shirt met al zijn kleinkinderen op. Het zijn er teveel om ze op zijn hart te plaatsen, ze kwamen dan maar onderaan waar ze nu bij nader inzien toch ook maar raar staan. Maar ik blijf het wel leuke mannetjes vinden.

En die poes van ons, die heeft een leven jong, heelder dagen ligt ze zo uitgestrekt voor de kachel. Als ik ooit reïncarneer dan weet ik het wel...

Fijn weekend!

Alweer

Op dieet. Alweer. Ik ben een echte jojo. Slaag ik erin pakweg tien kilo af te vallen, amper twee jaar later zit elk grammetje daarvan er weer aan.
Goede voornemens daar doe ik niet aan, het is puur toeval dat ik nu aan het diëten ga. Ik heb mezelf laten gaan na het debacle van vorige zomer, ik had nood aan comfortfood, aan troost. Vele keren dacht ik dat het nu wel genoeg was, dat ik dringend moest gaan opletten maar het zat niet goed tussen mijn twee oren.
Nu lukt het wel, en hoe! Nu heb ik mijn eigen personal coach: mijn zoon. Hij vraagt me meerdere keren per dag hoe het gaat, of ik geen honger heb, dat het heel goed is dat ik van die lekkere koekjes bij oma kon afblijven. Hij vertelt me dat ik moet zorgen dat ik verschillende kleuren groenten op mijn bord heb liggen, dat in platte kaas veel eiwitten zitten en dat ik die nodig heb om spierafbraak te voorkomen. Hij zegt me dat drie keer tien minuten fietsen evengoed is als een halfuur per dag, dat elke fysieke activiteit goed is, dus ook strijken of hout binnenhalen.
Maar wat ik zo schattig vind is dat ik 's avonds voor het slapen gaan een smsje van hem krijg: "goe bezig mama!" of "goed dat je zover gelopen hebt vandaag mama" of "het gaat goed mama, doe zo voort!". Lief toch?

Blijven plakken

Neenee, het is niet wat u denkt! Ik was op tijd thuis.

Maar ik kocht vorige week broodplankjes bij Aldi, ik had iets leuks gezien op Pinerest om daarmee te doen.

 Achterop die plankjes hing een etiket. Dat was er opgekleefd om in geen honderd jaar los te komen. Toen bleek dat ik het er niet zomaar gewoon kon aftrekken (wat is dat toch met die etiketten, ik had dat al vaker voor bv bij cd's, het ene etiket komt er zo af, het andere plakt er tien jaar later nog altijd  even stevig op?) legde ik ze een paar uren in het water. Behalve dat het papier er in stukjes affrommelde gaf dat niks. Ik stopte ze in de vaatwasser, niet te heet want dat stond op dat etiketje, maar behalve een filter met papiersmurrie had dat ook geen resultaat.  Dochter dacht de ultieme poging te ondernemen door de haardroger erop te zetten: noppes. Hulplijnen gebeld: oma wist zeker dat glasspoelmiddel alles zou weghalen, buurvrouw had goede ervaringen met koperpoets (wie heeft dat nog in huis?! Buurvrouw dus). Maar de etiketten? Zij bleven plakken! En ik ook ondertussen, er was een stukje papier/lijm onder mijn schoen belandt waardoor ik bleef hangen aan de vloer, ik vroeg me echt af waar de verborgen camera zat ^^ Ik dacht de plankjes te lijf te gaan met nagellakremover -al was ik bijna zeker dat die de glanslaag zouden aantasten- toen schoonzus de slaolietip aanbracht. Het is zowat tien minuten schrobben per plankje -met ronddraaiende bewegingen en tussendoor toch even ontvetten bleek best te werken- maar alle lijmlagen zijn weg. Eindelijk! Wat blijft is een doffe plek waar het etiket zat. We kunnen naar de maan vliegen of naar Mars, we kunnen van een schaap een ander maken, we kunnen een mens een ander gezicht geven, maar etikettenlijm, nee, dat blijft een heikel punt! 

Edit: de leverancier, firma Erard te Lokeren, beantwoordde de mail die ik stuurde, kon geen oplossing aandragen maar beloofde wel andere lijm te gaan gebruiken. Wait and see...

Herinnert u zich deze nog?

De naamslinger van Janne Lieke? Zij kreeg een zusje en dus maakte ik ook graag een slinger voor dat nieuwe kindje: 

Omdat het geboortekaartje een ster was -een zeer kunstig gevouwen ster, wat een werk moet dat geweest zijn!- dacht ik sterretjes te maken. Viel dat even tegen bij het keren. Gelukkig had ik er nog maar eentje geknipt en gestikt. Het werden dan maar kroontjes, want, is niet elke dochter het prinsesje van haar papa? 

Verder maakte ik nog een paar kleine dingetjes zoals deze hobo sacks:

en flockte ik twee t-shirts (en leerde dat bij Jules flokken knuffelen is, hij flokt heel graag met zijn mama)

De laatste is een beetje mislukt helaas. Ik vergat de "e" en de "o" uit te knippen en de "y" verschoof bij het strijken. Maar Lynn -grote Hello Kittyfan zijnde- was er toch blij mee. Oef.

Op de valreep

Twee VanKatoenboodschappentasjes

en heel veel lieve wensen voor een mooi en creatief 2012!

Alive and...

Verontruste vragen bereikten me: "of ik ziek was?", "of er iets mis was misschien?", "of ik geen goesting meer had om te bloggen?". Niks van dat alles. Het verbaast me zelf dat het twee volle maanden geleden is. Echt, die tijd is me als zand door de vingers geglipt.

Ik kreeg in die tijd een hele hoop knoopjes, zonde om die weg te steken in de kast, dus kregen ze een plaatsje onder ons glazen tafelblad:

We gingen een weekendje naar Parijs en naar Oostende  alwaar ik me enorm ergerde aan het feit dat ten tijde van de klimaatconferentie in Durban mensen op onze zeedijk op verwarmde terassen zitten. Ik hou heel erg van "een terraske doen" maar als het weer het niet toelaat om comfortabel buiten te zitten, ga dan binnen! Denk er aan dat de wereld nog leefbaar moet zijn voor onze kleinkinderen en hun kinderen. Hetzelfde met die miljoenen sparren die omgehakt worden voor twee weken amusement in huis. En dan lees ik in de krant dat de bomen uit onze Ardennen naar Denemarken gaan en wij hier in Vlaanderen Deense kerstbomen kopen. Aarrgh! Qua ecologische voetafdruk kan dat tellen. En dat terwijl er zoveel alternatieven zijn, met een beetje creativiteit kom je al heel ver.   

Ik heb verder niet stilgezeten hoor. Gordijnen, heel veel gordijnen heb ik helpen maken, geen foto's daarvan. Kostuums voor balletvoorstelling, zo'n 30 jurken: geen foto's. Wel foto's van een paar kleine dingetjes zoals dit: 


voor het babytje dat dochter dit academiejaar moet volgen

of dit:

voor nichtje


We hebben ook een nieuwe huisgenoot: "de Freddy". Omdat hij er altijd maar bleekjes bij staat krijgt hij geregeld een nieuw hoofddeksel: 

maar altijd even vrolijk die jongen, kijk wat een smile

Voor diegenen onder u die vrezen dat wij een aparte smaak hebben qua binnenhuisdecoratie: het gaat om een studieobject. Een behoorlijk duur studieobject vind ik, we hadden van dat budget nog eens op weekend kunnen gaan ;-)

En nu het kerstvakantie is houdt jongste zich zoet met zijn potteke choco:

5 (vijf) kg!!

vindt dochter tussen het blokken door nog tijd om cakejes te versieren: 

 en probeer ik iets te maken dat op nieuwjaarskaarten lijkt:

Geniet nog van de vakantie! 

Innige deelneming

"Ik ben altijd om zes uur wakker!" zei ze gisteren en ik ontwaarde zelfs enige fierheid in haar stemmetje. Toen ik vanochtend om half acht opstond gingen mijn gedachten naar haar en andere ouders met jonge kinderen die waarschijnlijk al om vijf uur op waren. Laat mij u geruststellen: de tijd komt dat u met plezier de radio wat luider zet of de deur harder dan nodig dichtslaat om uw puber duidelijk te maken dat het tijd is om op te staan. Oh revanche, het zal zo zoet smaken ;-)) Nog even geduld...

Ze moeten ergens beginnen hé



 Dochter zit in het tweede jaar geneeskunde en mocht vandaag al eens doktertje spelen. In het UZ Gent komen kleuters op bezoek en daar worden hun knuffels door studenten onderzocht. Soms moet er een  rx-foto worden genomen of een verband aangelegd, anderen krijgen een voorschrift voor medicamentjes die ze dan bij de apotheek een paar tafels verder mogen ophalen. Als de knuffel onder het mes moet mag het baasje erbij blijven maar moet dan wel een schort aan en een mondmaskertje voor. Leuk initiatief toch hé? Kleuters leren het ziekenhuis kennen op een speelse manier en de studenten leren al een beetje omgaan met "patiënten". Ze moeten ergens beginnen hé.

Over sokken, groen en mislukt

Ik heb een probleem met sokken. Of beter: mijn wasmachine heeft een probleem met sokken. Dat las u eerder al. Er blijkt nu een wetenschappelijke studie te zijn gemaakt over het probleem van de verdwijnende sokken. Dan vraag ik me af: "Wie bestelt en betaalt zo'n studie??!". Maar goed, blijkbaar zou het voor een deel te wijten zijn aan het overladen van de wasmachine waardoor het wasgoed te hoog komt en aldus sokken of ander klein wasgoed mee wegspoelen door de afvoer. Ik kan me dat voorstellen bij babysokjes maar met maten tussen 37 en 45 lijkt me dat eerder onwaarschijnlijk. Slipjes zijn bv. niet omvangrijker en die zijn nooit zoek. Enfin, waar ik toe wil komen, ik zag dit leuke idee op Pinterest: 

 De wasspelden zijn bekleed met een vel papier dat ik in de wachtzaal bij de dokter uit een Libelle meepikte :-) 

Verder maakte ik kleertjes voor een meisje dat van groen houdt. Het rokje en jurkje zijn ok.

Maar dit shirt, o jee. Zo ziet het er al uit als een zak, wat moet dat worden als het kind het aanheeft??

 Gelukkig betreft het een rest stof van balletjurkjes. Misschien kan het nog dienen als pyjamabloes...

vijf tot en met tien

messenger 5,6,7,8,9 en mini10

de binnenkanten

De rechtse en de middelste bovenaan zijn op bestelling en stof naar keuze van de dames, de paarse onderaan links is voor een jarig buurmeisje en het minitje voor een minidame.

Twee zijn ge"recykleerd", een oude nepdaim rok en een oud overhemd van Tintin buiten en een laken en restje binnenin. Omdat je voor de body een grote lap nodig hebt knipte ik die uit de rug van het hemd waardoor de tekening onder de flap zit. Pas nadat ik het geknipt had besefte ik dat ik evengoed de body in twee delen had kunnen knippen en dan had ik de grote tekening op de klep kunnen  zetten. Te laat, helaas.  

De rok was een beetje nipt om het hengsel te knippen, dat is nu dus uit twee delen. Ik twijfel of ik 'm zo geknoopt laat (maar dan wel netjes bijgeknipt) of ik de delen met een knoop (eentje met twee of vier gaatjes bedoel ik nu) zal samen naaien. Waarom heb ik niet gewoon de delen aan elkaar gestikt zoals ik dat ook bij het hemd deed??  

Verder ben ik nu helemaal in de ban van de sterretjessteek op mijn machine, je zag het al bij de tas van Esther en ook hierboven bij die uit de rok, ton sur ton. Voor de meisjes deed ik het met kleurtjes.

En nu beloof ik plechtig: geen messengers meer. Ik ga me eens wagen aan de Boleo. Of misschien toch eerder de Klara.

Messenger met boleobol

Nichtje Esther wordt vandaag 18 en mag dus eens in de bloemetjes gezet worden.
Ik vind haar wel wat een bohemientype dus krijgt ze dit:

Het fluweel van Ikea vond ik toch net iets te gewoontjes en dus wou ik een "versiering" op de klep. Ik dacht eerst aan verschillende lintjes maar vond dat dan toch te kinderachtig (ik hou het in mijn achterhoofd voor een ander nichtje). En toen dacht ik aan de boleobol.
In de handleiding (na het doornemen daarvan vrees ik dat de boleotas toch net iets te hoog gegrepen zal zijn voor mij) stond dat je de bol best even kon oefenen, wat ik dan ook spontaan deed. En gelukkig maar, het viel lelijk tegen, vooral het los uit de pols stikken errond.

Dus probeerde ik een keer een van die nooit gebruikte steken op mijn naaimachine uit en was best tevreden met het resultaat. De bol van Esther ziet er dus zo uit:

   

Ouderwets verstelwerk

Jongste was gaan zwemmen bij vrienden en bleef met zijn handdoek onder een stoelpoot hangen. Dit was het gevolg:

Het was nog een degelijke handdoek dus ik vond het jammer om 'm weg te gooien. Aanvankelijk dacht ik er een stuk af te knippen tot aan de scheur maar het fijne van deze handdoek  is net dat hij zo lekker lang is. Ik dook in mijn lappenmand (eigenlijk zo'n blauwe tas van Ikea) en "viste" er een stuk gordijn van schoonzus uit, knipte daar twee vissen uit en zigzagde die elk op een kant van de handdoek. Ze kwamen niet helemaal overeen maar dat zie je denk ik alleen als je er met je neus bovenop zit. Toch?
 

om een of andere reden wil blogger dat die vis omhoog zwemt^^



Telt dit nu ook een beetje als recyKleren?

More messenger

Twee stuks. Buitenkant identiek.

Maar de eerste kreeg als voering stof die ik van schoonmoeder kreeg en waarvan zij tientallen jaren geleden pyjamaatjes maakte voor mijn schoonzussen. De tweede kreeg een rest gordijn als voering.
Ik twijfel om er eentje voor mezelf te maken van een lap nepleer van bij De Strik. Zou dat wat zijn? 

Eindelijk!

Eindelijk heb ik mezelf weer zover gekregen plaats te nemen achter de naaimachine. Ik zag wel vaak dingen die ik zeker eens wil maken (Pinterest! I love it! I hate it! (wegens nooit tijd genoeg om alles te maken wat ik mooi vind)) maar op één of andere manier ontbrak het mij aan de zin en de moed om aan iets te beginnen.
Maar kijk, nu, langzaam aan, schiet ik terug in gang. Ik naaide twee cadeautjes. Dit tasje maakte ik vorige zomer als eens:

Het is een heel snel te maken leuk dingetje maar wat mij betreft te klein voor dagelijks gebruik.
Daar vind ik dit dan beter voor:

Een messengerbag, in alle kleuren en formaten te vinden op het net. Dit is een heel handige tas, zeker ook voor op de fiets omdat je hem schuin over je kan dragen én er kan lekker veel in. Deze ga ik zeker nog eens maken, er liggen al twee stofjes klaar. Ik ben terug vertrokken, en avant!