De hedendaagse maatschappij

Eerst een uur gaan hardlopen

ter voorbereiding van een of andere stadsloop.

Dan in de auto stappen

om bij het Totalstation  200m verder

benzine te halen voor de grasmaaier.

Zo gaat dat tegenwoordig.

Zondag?

Gisterenavond

had ik heel erg nood

aan een knuffel

maar niemand waar ik die van kreeg.

Of hoe je je

in deze drukke wereld

toch wel heel eenzaam kan voelen.

En het was niet eens complimentendag!

Ik liep door de school van mijn kinderen en werd aangesproken door een jonge leerkracht waarvan ze alle drie les hebben/hadden. Ze zei: "Mevrouw, toen ik ontdekte dat ik zwanger was, was mijn eerste gedachte: "ik wil zo een mama worden als mama M".
En toen wist ik even niet wat zeggen...

Boshuttafeltent



De snaveltjes van de vogels ontbreken hier nog



Voor de jarige Tias.

Ontwerp van mama J. die ook alle onderdelen knipte waarna ik het geheel assembleerde.

Als dat geen mooie samenwerking is!

Ja, ik ben een raar mens

Als het over badhanddoeken gaat of badjassen dan kunnen die niet dik genoeg zijn. Van die donzige dikke zachte badstof waarin je kan wegzinken, zàlig. Ik neem geen genoegen met minder dan de beste hotelkwaliteit.
Maar voor washandjes zoek ik altijd juist de dunste, meest versleten, exemplaren uit.
Ik kreeg van de buurvrouwen een stapeltje van die oude tetradoeken, al vaak gewassen en dus lekker zacht en maakte daaruit een stapeltje washandjes voor mezelf. Kijk, daar ben ik nu echt blij mee zie. 

Ik mag dan al raar zijn maar wel rap content hé.

Officieel verslaafd

Dochter en ik kregen van schoonzus dvd-box 1 tem 5 van de tvserie Grey's Anatomy, u vast welbekend. Wij hadden er nog geen enkele aflevering van gezien maar wel al veel over gelezen in krant, Humo of in de Story bij de kapper. Het viel schoonzus dus niet moeilijk ons te overtuigen. En wat is er beter na een hele dag blokken om eens te ontspannen dan heerlijk wegzakken onder een dekentje en je te laten meeslepen door Mc Dreamy en co? En voor Dochter is het daarenboven nog educatief ook, al ziet ze vooral de fouten en onrealistische dingen.
Maar eens je begint te kijken, ben je eraan. Dat is zó verslavend jong. En de woorden van schoonzus: "it never stops" zijn wat dat betreft niet echt geruststellend.
Genoeg nu, ik moet gaan zien hoe Burke het doet. Ik val in het echte leven op mannen met donker haar en blauwe ogen, Mc Dreamy's dus, maar nu, Dr. Burke, yummie :-)

Als iemand nog zo'n serie weet  hoor ik het graag, de winter is nog lang.

The Times They Are a-Changin'

We zitten hier nog volop in blokmodus. De laatste week. Oef.
Stofzuigen of soep mixen moet wachten tot er pauze wordt genomen, helaas nemen ze die niet gelijktijdig. Ik draag warme chocomelk rond of geschild en in stukjes gesneden fruit. Ik pep op, wens succes en praat op jongste in omdat die na al die tijd nog niet doorheeft dat er van hem wordt verwacht dat hij zich rustig bezig houdt en begrip toont.
Maar de boog kan niet altijd gespannen staan en dan is er gelukkig een smsje of facebook of skype om even contact te hebben met de andere blokkers en het grote leed te delen.
Wat een verschil met onze tijd. Ik was thuis, vriendje zat op kot. Wilden we iets van elkaar weten of iets laten horen dan was mijn enige optie een brief die per post een dag of twee, drie onderweg was. Vriendje kon mij bellen maar moest daarvoor weer en wind trotseren, genoeg kleingeld verzamelen, zoeken naar en aanschuiven aan een telefooncel die het deed en dan bellen in de hoop dat ik thuis was. Zoniet kon hij later nog eens hetzelfde scenario herhalen. Ik was al blij als ik eens in de week iets van hem hoorde, mijn kinderen vragen zich af wat er scheelt als ze al een heel uur niks meer van hun liefje hebben gehoord. Maar ik vind het heel fijn hoor dat zij niet eindeloos moeten zitten wachten om de zoetgevooisde stem van hun geliefde zoete woordjes te horen fluisteren.
Vroeger was alles beter? Ik dacht het niet.  

Onze nieuwjaars"brief"

Op het boekenfestijn zag ik bordjes liggen en zoals dat in strips gaat ging er plots boven mijn brein -dat tegenwoordig veel weg heeft van gatenkaas- een gloeilamp spaarlamp branden: dit zouden onze nieuwjaarkaarten worden. Niet voor iedereen uiteraard wegens moeilijk te verzenden.

 Het kaartje bovenaan het zakje werd vervangen, u ziet de voorkant,achteraan staan onze wensen en namen.
Ik wens u ook allemaal een schone lei en dan komt het vast in orde, doe het goed!!

Joepie!!

De dagen zijn alweer aan het lengen.
De lente komt eraan!!
(radicaal positief zoals Felix V.G. dat in Humo noemt)

kersttrauma

Het liefst zou ik onderduiken. Of beter nog: winterslapen. Van nu ongeveer tot de tweede week van januari.
Ik heb niks met dé feestdagen. Verplicht amusement, eindeloos vreten, veel geld uitgeven aan vaak nutteloze en nog vaker niet geapprecieerde cadeaus. Alhoewel, alleen het eerste daarvan blijft nog overeind, de rest werd bij ons al afgevoerd.
Maar hoe komt dat dan vraag ik me af?
Ik ben jarig eind november en kreeg sowieso altijd één cadeau voor verjaardag en Sint. En heel vaak werd er gelijk bij gezegd dat ik niet hoefde te hopen op een kerstcadeau, dat ik al genoeg had gekregen. Is het dat?
Of, ik was een jaar of acht toen we een keertje naar de middernachtmis zouden gaan. Verder hadden we niks met de kerk maar op die dag trekt het mensen toch blijkbaar. Ik moest 's middags dutten maar lag alleen maar te zingen in bed en viel dus tijdens die middernachtmis in slaap. Of dat was omdat ik echt moe was of door de Gregoriaanse gezangen laat ik in het midden. Maar ik had dus wel de pointe gemist.
Toen ik begon aan een eigen gezinnetje was er het gescheidenoudersprobleem. Vele weken op voorhand werd er rondgevraagd wat de plannen waren en omdat ik als antwoord kreeg dat we wel zouden zien vroeg ik papa op kerstdag wat dan resulteerde in een kolerieke moeder omdat het altijd "hij" is die voorgaat. Zucht.
En dan vraag je je vader en  zijn ongetrouwe broer. Je werkt de dag van kerstavond nog tot halfvijf, hebt tijdens je lunchpauze boodschappen gedaan, pikt dan kind 1 op in de opvang en kind 2 in de crèche, haalt manlief op de luchthaven, net terug van paar weken zakenreis en rept je naar huis. Je slaapt die nacht amper want behalve kindjes badderen, flesje geven, neuzen en billen vegen moet er nog worden opgeruimd, geschild, gesneden, gekookt en gestoofd. Maar kijk, mooi op tijd staan de aperiefhapjes en de opgeblonken glazen klaar. Je vader komt met je nonkel binnen en nog voor die je begroet heeft zegt ie: "amai wat een smerige ruiten zeg". En daarmee is de toon gezet. Wat zijn die dingen in de soep (saffraandraadjes en garnaaltjes), wat voor een dessert is me dat (bavarois) etc.
En dan dat bomengedoe. Hoe belachelijk is het eigenlijk om een boom in huis te halen en die vol te hangen met troep? En het overbodige consumeren: Niet alleen qua eten maar ook al die cadeaus jongens. Is dat nu echt nodig? Ik ben niet gelovig maar vraag me toch af: is dat nu de essentie van kerst?
Nee, ik weet niet waardoor het komt, maar voor mij moet het dus duidelijk niet. Sorry voor het doorbomen, het was de laatste keer dit jaar. Beloofd. Ik verdwijn. 

Kleur

Met al dat grijs heb ik nood aan wat kleur in mijn leven.
Een heel kleurrijk idee -dat ik zag op Pinterest- zijn deze strijkparelkommetjes.
Ik maakte ze met alle kleurtjes die in de grote Ikeaparelpot zaten en ook een keertje met maar twee kleuren. Dat laatste werd prompt een AA Gentkommetje, al beoogde ik eerder iets Delfts blauw.

Bij de kleurige legde ik alle pareltjes netjes in dezelfde richting,vooral bij de grote kom een heel werk. Ik gooide de pareltjes op de bodem, legde ze allemaal mooi gelijk en schoof ze dan naar boven toe, dat bleek de handigste werkwijze.

Bij het tweekleurige nam ik niet de moeite de pareltjes netjes te leggen en uiteindelijk is het resultaat bijna even mooi. Je kan je dus de moeite besparen.  

Ik had nog een hele hoop fleecedekentjes liggen waaruit ik ooit babydingetjes maakte. Ik knipte een hoop vierkanten en stikte die aan elkaar. Nogal statisch zie ik nu. Volgende keer probeer ik een tetrisdekentje.

En dan zorgde Jongste nog voor een zilveren randje. Ik vertelde hem een hele tijd geleden -op skiverlof- een verhaal over mijn maatje en ik: zij was een paar dagen na mij jarig en toen wij 17-18 jaar waren en we een beperkt budget hadden trakteerden we elkaar op een cocktail voor onze verjaardag. We hadden maar centjes voor één zo'n chique drankje dus kocht zij dat voor mij en ik voor haar. Jongste vond dat zo'n schattig verhaal en omdat mijn jeugdmaatje er ondertussen helaas al een paar jaar niet meer is en ze dus geen cocktails meer kan trakteren, heeft hij er voor mij op mijn verjaardag eentje gemaakt. Ik denk vaak dat hij niet goed luistert maar je ziet, als het erop aan komt heeft hij het wél gehoord. 

Halleluja

Wij kregen vandaag, 23 november, de eerste kerstkaart met beste wensen voor 2013.
Is dat nu niet een beetje vroeg?

Vijftig tinten grijs

De lucht kleurt hier al vele dagen alle tinten grijs. Bah. De winter is nog niet eens begonnen en ik zit al te verlangen naar de lentezon.
Grijs is ook de kleur van een van de muren die we vorig weekend verfden. Ik heb het eens snel uitgerekend, we hebben bij benadering 87.5m² plafond en 50m² muren geverfd, elk twee lagen. Wij hebben duidelijk veel ramen en weinig muur :-) Maar dus, die grijze muur had na het schilderen alle tinten grijs. Manlief zei: "Dat moet nog indrogen". Waarop indrogen hét woord van het weekend werd. En hij kreeg gelijk: de muur is inderdaad mooi gelijkmatig grijs nu.
Grijs zijn ook de haren die steeds veelvuldiger aanwezig zijn in mijn haardos en dus niet meer te negeren. De vraag is nu of ik het zal gaan kleuren, wetende dat ik nu maar twee à drie keer per jaar naar de kapper ga. Ik doe dat écht niet graag maar heb ook geen zin om met een uitgroei te lopen. Iemand een oplossing? 
En natuurlijk is Vijftig tinten grijs ook de titel van het boek dat nu al maanden niet meer is weg te slaan uit de media. Ik las de trilogie al voor de zomer en, we moeten daar eerlijk in zijn, veel meer dan een veredeld stationsromannetje is het toch echt niet? Mannetje komt vrouwtje tegen, ze stoten elkaar af, vallen mekaar dan toch in de armen en leven nog lang en gelukkig... Daar heb je geen drie boeken voor nodig, Harlequin doet dat elke week in een klein pocketje.

Herfsttaart

Met welke taart kan je een oktoberjarige beter verblijden dan met een herfsttaart? Ze gaat helemaal op in de kleuren van de natuur.

Ook eens maken? Dit heb je nodig: 1 rol kruimeldeeg, 4 à 5 appels, 4 eieren, 170g rietsuiker, 150g noten (hier mengeling van walnoten, hazelnoten, amandelen, pecannoten), 250g amandelpoeder, beetje rozijntjes, beetje kaneel (die twee laatsten naar eigen goesting) 

Leg het kruimeldeeg in een bakvorm. (Ik gebruikte zo een wegwerpding omdat ik dat makkelijker vind als ik de taart ergens mee naartoe moet nemen maar je ziet dat dat een beetje te laag uitvalt.) 
Mix de eidooiers met 150g rietsuiker en voeg er dan het amandelpoeder aan toe. Je krijgt een heel droog geheel, amper nog te kloppen maar als je er dan de vier stijfgeklopte eiwitten ondermengt komt het goed. Spreid het hele ei/suiker/amandelmengsel over het kruimeldeeg. Best heb je dan al je appels in schijfjes geraspt. Je kan ze ook gewoon zelf snijden maar zorg dat ze heel dun zijn anders zijn ze niet helemaal gaar. Tenzij je dat graag zo hebt natuurlijk. Leg de appelschijfjes over je deeg, dat hoeft niet netjes, gewoon verspreiden en doe daaroverheen de niet al te fijngehakte notenmengelingen en ev. de rozijntjes. Bestrooi met de rest van de rietsuiker waar je ev. wat kaneel hebt tussen gemengd.
Bak 45 min. op 180° in voorverwarmde oven. Dreigt je taart aan te branden, leg er dan even alufolie over.
Smakelijk!   

Tasjes en hoesjes

In de queeste naar het ideale tasje voor het goede doel zijn dit al enkele mogelijkheden:

 Allemaal met stofjes uit de dozen van buurvrouw. Alleen het effen zwarte deel bij de bovenste tas is een Ikea-overschotje. Ik vond de mosterd oa bij de Dotted dream en de Boobbag. Bij die laatste (het tweede in mijn reeks) heb ik me wel misrekend voor de hengsels, die zijn akelig kort. Ik weet niet of ik de hengsels ga hermaken of ik gewoon een heel nieuw tasje maak, ik heb toch stof genoeg. Wat een luxe hé.

Ik kreeg een nieuwe gsm. Zelf kies ik altijd - lees: bij de twee vorige gsm's die ik had ;-) - voor een openklapmodel omdat het scherm dan goed beschermd zit. Dat is bij mijn nieuwe niet het geval en ik ken mezelf een beetje, binnen de kortste tijd zou dat er niet meer uitzien omdat het ding onderin mijn tas  of in mijn jaszak rondslingert of over de vloer vliegt. Dus zou ik een hoesje maken. Ik vond verschillende leuke voorbeeldjes maar kon helaas niet kiezen. Nu nog niet trouwens: 

           Tip van Jongste: maak er nog een paar mama en dan heb je voor elke weekdag eentje.

2x nr 6, 1x nr 12, 2x nr 16, 1x nr 27

Klinkt als een bestelling bij de afhaalchinees.
Is wat ik net maakte uit "Zo geknipt".
Ik vind het een geweldig boek, heb al mooie ideetjes voor de komende feestdagen en bijhorende cadeautjes.
Maar dit is nu even voor het goede doel.
Ik vertelde al dat ik van buurvrouw Caroline heel veel stofjes heb gekregen, vier curverboxen bomvol. Het zijn resten van een bedrijf waar ze dekbedovertrekken maken, zeer degelijk van kwaliteit maar wel allemaal eerder lichte kleuren.
Schoonzus doet vrijwilligerswerk voor Plan België en zij staan geregeld op beurzen of markten. Dan verkopen ze bv. ook handgemaakte spulletjes. En met die eindeloze hoop lapjes ( meeste zijn ongeveer 40cm op 60cm) kan ik heel wat.
In de categorie waardeloze cadeaus (wat mij betreft dan toch, wat bezielt iemand om een doos papierenzakdoekjes te gaan aankleden, doet me zo denken aan van die gehaakte hoesjes voor een rol wc-papier die je in de seventies vaak zag)


omkeerbaar en alles

 Om flessen wijn of koekjesdozen in af te geven:

Dan maakte ik nog het tasje nr 12, met de binnenzak, maar omdat mijn lapjes te smal zijn is het uiteindelijk nogal uit proportie. Maar de binnenzak is wel geslaagd. Die techniek ga ik zeker nog gebruiken in (hand)tassen.

Wat denken jullie, zou dat nu iemand kopen, als het voor het goede doel is?

En dan, niet van de stoffen van buurvrouw, een tasje voor oma die sinds kort naar daycare gaat, om haar heen-en-weermapje in mee te nemen (kende jij dat? Is opvang voor senioren, zeg maar speelpleinwerking voor 80+).
Ik ben zo al niet erg voor paspel, snap die hele hype niet,  maar nu al helemaal niet meer. Het was mijn eerste ervaring hiermee en mogelijk ligt het aan het feit dat ik geen echte paspel gebruikte maar bieslint met een touwtje in (het was zondag, geen winkels open en ik wou het tóch afmaken) maar ik vond het echt maar niks om dat er mooi tussen te krijgen.

Allemaal cadeautjes

Een Tatannebag en een ritstasje voor een 50-jarige:

Een hobosack voor Jarne (hier nog zonder naam). En kijk eens hoe dat mannetje is toegetakeld, erg hé?

Een schort voor een jarige die sinds kort kookles krijgt op school:

En voor twee kindjes van de zee een hobosack en een geflockt t-shirtje:


zee, strand, meeuwen met rubberlaarsjes...



Het zijn rode t-shirts maar ik slaag er niet in
die kleur goed op foto te krijgen. Iemand tips?

Voor het vriendinnetje van jongste maakte ik nog een jurk maar de foto daarvan houden jullie te goed.

Voer voor psychologen?

Aan onze keukentafel staan langs elke kant drie stoelen.
Wij hebben geen vaste plaatsen.
Het gebeurt regelmatig dat iemand alleen aan tafel zit, vooral bij het ontbijt.
Het viel me nu op dat zowel onze drie kinderen als ikzelf steevast kiezen voor een plaats op de hoek terwijl Manlief altijd in het midden gaat zitten.
En nu vraag ik me af waarom dat is. Is dat nog een overblijfsel van territoriumdrang? Ik wil de grootste hebben, of toch: het meeste plaats? En zijn wij dan geintimideerd? Nee, want we zitten niet gelijktijdig aan tafel.
Kijk, dat houdt me vandaag bezig.  

Top en flop

De hobo sacks vallen hier geweldig in de smaak. Ik vind het zelf een leuk dingetje om te geven, het is snel gemaakt. En het wordt ook gesmaakt door de ontvangers want ik kreeg al vaker de vraag om eentje te maken. Zo ook een turnzak voor Marthe:

Ik had er ook eentje gemaakt voor Diete met een vlaggenlijntje erbij. Piepkleine vlaggetjes voor een piepklein meisje:

Bijschrift toevoegen

En voor de grote broer van Sem:

Dat is dus duidelijk een topper.
Maar dan. Ik zag op een Pinterest een kussen met vogeltjes, zó mooi.
Helaas is mijn kopie maar niks:

Het zou een cadeautje zijn maar na commentaren als "Wat staat daar eigenlijk op?" en "Voor wie is dat kussen met al die vlekken?" durfde ik het niet meer afgeven.
En nu is de poes er heel gelukkig mee.

ZsaZsaZwier

Sinds het verschijnen van Hét Boek is het patroonloze plooirokje een beetje in de vergetelheid geraakt. Jammer eigenlijk want het is een vrolijk en snel gemaakt rokje.

Eens je telwerk gedaan is toch ;-)