maandag 6 december 2010

zesdecemberpoëzie

En toen was ik een fee en jij een kikker
en toen veranderde ik je in een prins en
en ik werd prinses. Maar toen kwam er een
draak en die beet je dood. Maar ik was
toch nog een fee en maakte je weer levend.

Zo moeiteloos blijven ze voortdurend op
een afstand van zichzelf en maken brandhout
van de wetten die de wereld dwingen.
Tot ze je op een dag fier komen vertellen
dat sinterklaas niet bestaat en mensen

sterven en dat de aarde naar de haaien
gaat. Met ware doodsverachting hakken ze
in op alle illusies die ze zichzelf ooit
hebben toegestaan. We kijken naar de plotse
leegte en weten: dit komt nooit meer goed.
                                                      - M. Tritsmans-

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen